ZG2TE20X30X10U01

توکل اسماعیلی (۱۳۰۲-۱۳۷۳) مشهور به «مش اسماعیل» مجسمه‌ساز خودآموخته‌ای بود که از سال ۱۳۴۲ کار مجسمه‌سازی را زمانی که مستخدم دانشکده هنرهای زیبا بود آغاز کرد. به دلیل استعداد و خلاقیت شگفت‌انگیزی که داشت خیلی زود مورد توجه هوشنگ سیحون (مدیر وقت دانشکده) قرار گرفت و به عنوان دستیار استاد مجسمه‌سازی ترفیع یافت. از این‌جا بود که در کنار پرویز تناولی اصول اولیه مجسمه‌سازی آکادمیک را فراگرفت.
حمایت تناولی از مش اسماعیل، باعث شد تا مجسمه‌هایش مورد توجه اهالی هنر، گالری‌داران و مجموعه‌داران داخلی و خارجی قرارگیرد. کارهای مش اسماعیل به دلیل سادگی و ارتباطش با فرهنگ شفاهی جامعه پیرامونی‌اش، زبانی منحصربه‌فرد به‌دست آورد که برای همه اقشار جامعه قابل درک است. مش اسماعیل در بیشتر آثارش و از جمله اثر حاضر از تکه‌های ورق آهن، مفتول و قطعات دور ریز، با شیوه خاص خود در جوشکاری، بافتاری یکدست و چشم‌نواز ایجاد کرده که در طبقه‌بندی تاریخ هنر معاصر در زمره هنرعمومی قابل مطالعه هستند.
مجسمه‌های مش اسماعیل تلفیقی مناسب از تضادهاست؛ اوست که با قطعات به‌ظاهر بی‌مصرف و آهن قراضه‌های دورریختنی بستری ملایم برای آرمیدن احساسات نهانش می‌سازد و این‌جاست که او را باید بعد از ژازه تباتبایی به‌عنوان یکی از خلاق‌ترین مجسمه‌سازان تاریخ معاصر ایران به حساب آورد.