Englishشهریار احمدی (متولد ۱۳۵۸، کرمانشاه) از نقاشان شاخص معاصر ایران است که آثارش در مرزی پویا میان سنت ایرانی و بیان مدرن شکل میگیرد. مهمترین ویژگی نقاشیهای او حرکت پیوسته میان بیان فیگوراتیو و انتزاعی و همچنین بازخوانی مؤلفههای نگارگری ایرانی در قالبی معاصر است. نقاشیهای او فضایی سرشار از پویایی، تعلیق و نوعی «عدم قطعیت» را نمایش میدهند؛ گویی فرمها همزمان در حال شکلگیری و فروپاشیاند.
احمدی فعالیت هنری خود را از نوجوانی با خوشنویسی خودآموخته آغاز کرد. سپس وارد هنرستان هنرهای تجسمی کرمانشاه شد و در دورهای شاگرد بیژن اخگر بود. تحصیلات دانشگاهی خود را در رشته نقاشی در دانشگاه هنر تهران تا مقطع کارشناسی ارشد ادامه داد و در سال ۱۳۸۴ مدرک فوقلیسانس گرفت. نخستین نمایشگاه انفرادیاش در سال ۱۳۷۹ در گالری برگ تهران برگزار شد و از اوایل دهه هشتاد با مجموعههایی چون «سما»، «شیر و ارباب»، «حکایت طوطی و بازرگان» و «نگاه به عقب» در گالریهای برگ، الهه و گلستان شناخته شد.
زبان بصری احمدی بر پایه تلفیق نقاشی و خوشنویسی، رنگهای درخشان، ضربقلمهای پرانرژی و عناصر نمادین شکل گرفته است. نوشتههای پیرامون یا درون آثارش اغلب خوانا نیستند و بیش از آنکه حامل معنا باشند، کیفیتی فرمال و نمادین ایجاد میکنند. ارجاعات مکرر به نگارگری، کتابآرایی، روایتهای ادبی و خوشنویسی ایرانی در بستری از اکسپرسیونیسم انتزاعی قرار میگیرند؛ بنابراین آثار او نه بازسازی گذشته، بلکه بازآفرینی آن در قالبی شخصی و مدرناند.
از نظر مضمونی، آثار احمدی پیوندی عمیق با ادبیات عرفانی ایران دارند، بهویژه اشعار مولانا. عنوان بسیاری از مجموعهها نیز به همین سرچشمههای ادبی اشاره دارد؛ از جمله «مولانا در جام من» و «ماده چیست؟». در عین حال، او از جریانهای هنر مدرن غرب نیز تأثیر پذیرفته و نام هنرمندانی چون پل سزان، خوان میرو، پل کله، فرانسیس بیکن، سای تومبلی و فرانتس کلاین در تحلیل آثارش مطرح میشود. با این حال، نتیجه کار او تقلید نیست، بلکه شکلگیری زبانی شخصی است که سنت ایرانی را با بیان نقاشانه معاصر پیوند میدهد.
ادوارد لوسی اسمیت، منتقد برجسته هنر، درباره آثار او به روند «ایرانیتر شدن» تدریجی کارهایش اشاره میکند و توانایی احمدی را در ترجمه ظرافت و چابکی قلمگیری ایرانی به مدیوم اکریلیک روی بوم از امتیازات مهم او میداند؛ ویژگیای که باعث شده وامگیریهایش هرگز به تقلید صرف تبدیل نشوند.
احمدی از همان سالهای نخست فعالیت حرفهای، حضوری پررنگ در صحنه داخلی و بینالمللی داشته است. او تاکنون بیش از ۱۵ نمایشگاه انفرادی در شهرهایی چون تهران، زوریخ، لوسرن، دبی، استانبول و ماربلا برگزار کرده و در بیش از ۱۵۰ نمایشگاه گروهی در ایران و کشورهای مختلف حضور داشته است. آثارش در آرتفرهای مهمی چون آرت دبی، ابوظبی آرت، اسکوپ بازل و نیز پنجاهوششمین بیینال ونیز (۱۳۹۴) نمایش داده شدهاند. نمایشهای گروهی شاخص او شامل «بسکتبال ایرانی میشود» و «اطلس رویاهایم» (پاریس)، «هنر امروزی ایران» (دوسلدورف)، «ساخت ایران» (آلمان) و «تابستان» (لندن) هستند. از نمایشگاههای انفرادی مهم سالهای اخیر او نیز میتوان به «بوسه»، «کارهای مهم ۲۰۰۸–۲۰۱۲»، «تکنیکهای کهن کیمیاگری» (سوئیس) و «معراج» (دبی) اشاره کرد.
در سال ۱۴۰۱ نمایشگاهی بزرگ از آثار او در فرهنگسرای نیاوران تهران برگزار شد که همزمان با رونمایی از کتاب مونوگرافی شهریار احمدی منتشرشده توسط انتشارات بینالمللی اسکیرا (ایتالیا) بود؛ کتابی که مروری بر ۲۵ سال فعالیت هنری او ارائه میدهد.
احمدی جوایز متعددی دریافت کرده است، از جمله جایزه اول نقاشی آسیا و اقیانوسیه (۱۳۷۴)، مقام نخست مسابقات بینالمللی جوانان جهان (۱۳۸۱) و تندیس بیینال بینالمللی نقاشی جهان اسلام (۱۳۸۵). آثار او در مجموعههای خصوصی و موزهای نگهداری میشوند و در حراجهای معتبر داخلی و بینالمللی از جمله حراج تهران، کریستیز دبی، ساتبیز لندن و بونامز لندن عرضه و فروخته شدهاند.
در کنار فعالیت هنری، احمدی در حوزه آموزش نیز فعال بوده و سالها مدیریت و تدریس در گروههای نقاشی مراکز دانشگاهی را بر عهده داشته است. او در حال حاضر در کرج زندگی و کار میکند.